الان که دارم به نوشته های قبلیم فکر میکنم می بینم آدم هر چی اون لحظه به ذهنش میاد مینویسه نه واقعا من تو بهشت برین نیستم هنوز کمبود محبت دارم...

اون روز رضا با خوشحالی ما رو بیدار کرد گفت بیایین بریم روستا باغ . منم آماده شدم بچه ها رو حاضر کردم و رفتیم. یکراست رفتیم باغ داییش. و اونجا فهمیدم که برادرش رفته منزل مادرزنش شهرستان. خیلی بهم برخورد آخه اون دعوتمون کرده بود. تو باغ همه داشتن گردو جمع میکردن منم گفتم کمک کنم یه وقت نگن خودشو برامون گرفت. داشتم کمک میکردم که خواهر رضا به رضا نزدیک شد و گفت وای چقدر عرق کردی برو بشین ندا عوض تو کار میکنه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! من دو ساله که خونشون نرفتم خیلی بهم برخورد خیلی عصبی شدم. شب رضا مایل بود بمونه گفتم من نمیتونم خوابم نمیبره خلاصه اومدیم. فردا شب رضا بلیط گرفته بود برای یه نمایش زنگ زد به برادرش گفت میایین؟ اونا هم گفتن آره تحملشونو نداشتم گفتم پس من نمیام رضا عین وحشی بلیط ها رو پاره کرد هر چی التماس کردم که اینکارو نکن فایده نداشت کاش زورم میرسید رضا رو حسابی کتکش میزدم. فردا اولین روز مدرسه بود بچه هام هردو افسرده بودن خودم بدتر از اونا. احساس میکنم من نه تنها به خودم بلکه به نسل خودمم خیانت کردم چرا چشمهامو باز نکردم ببینم رضا فرهنگ زن گرفتن و زندگی کردن داره یا نه؟

دیشب تولد رضا بود یا شاید چیزی شبیه این. مادرش و خواهرش و برادرش با دو تا کادو اومدن خونمون ناگفته نمونه که من فقط روزهای جمعه برای کارهام وقت دارم. شب مجبور بودم بشینم اراجیفشونو گوش بدم. مادرشوهرم بیسواده همه بچه هاش مسخرش میکنن از پسرم پرسید معلمتون زنه یا مرد؟ پسرم به شوخی گفت زن. رضا چنان عصبانی شد و توپید به بچه که سرم گیج رفت مگه چی گفته بود مگه چه توهینی کرده بود ؟ کاش پسرم ناراحتی خودشو نشون میداد کاش قهر میکرد کاش بعدش که گفتم به بابات بگو منو تو جمع تحقیر نکن لااقل اینقدر جسارت به خرج می داد که حرفشو بزنه.